Een paar dagen voor mezelf op De Slangenburg. Rust, ruimte en (de Benedictijnse) regelmaat. De eerste dag ruim ik in de prachtige bibliotheek van het kasteel een deadline op, maar daarna heb ik tijd. Ruim baan voor even niets.

Vandaag bezoek ik mijn ouders: mijn vader op de nabijgelegen begraafplaats, mijn moeder in haar verzorgingshuis. Beiden zullen uit de tijd zijn, wanneer ook het lichaam van mijn moeder klaar is met leven. Haar geest is alvast vertrokken.

Geslachten gaan, geslachten zullen komen… Wij proberen in ons dagelijks leven een goede bijdrage te leveren aan een waardevolle wereld. Onze kinderen en hun partners hebben een plek in de maatschappij gevonden waar ze van betekenis zijn. Hun kinderen zitten op de basisschool en zijn nieuwsgierig naar alles wat er is en wat gaat komen. Het is zaak dat ook hun generatie over twintig jaar weer de eigen verantwoordelijkheid krijgt en neemt, op een eigen manier.

Hoe cruciaal is onderwijs dan! In het onderwijs hebben we de mogelijkheid om generaties toe te rusten voor het nemen van hun verantwoordelijkheid, met kennis, vaardigheden, leren leven. Lastig dat de generatie die het onderwijs verzorgt een andere is dan die het ontvangt. Daardoor is het moeilijk werk. Maar ook zulk mooi werk. Luisteren naar jonge mensen, voelen wat ze nodig hebben, ze de dingen zelf laten doen, zonder te bet-weten, maar met wijsheid. Zorgen dat ze ruim baan krijgen richting de toekomst. Wat ze daar precies voor nodig hebben, weten we steeds minder goed, door de globalisering en de digitalisering van onze maatschappij. Wat ze daar in elk geval voor nodig hebben, weten we wel: vragen kunnen stellen, fouten mogen maken, samenwerken, individuele aandacht, basiskennis, studie-, sociale en reflectieve vaardigheden. Er zijn prachtige voorbeelden van scholen die hun onderwijs zo ingericht hebben dat dit allemaal geboden wordt. Samen met ouders. Er zijn veel scholen die daarnaar onderweg zijn. Het is mooi om als adviseur zo’n proces te kunnen begeleiden. Dat alles gaat door me heen op het bospad, waar ik ruimte, licht en lucht heb. Mijn ouders en leraren hebben me geleerd te leven en dat te kúnnen. Ik wil van waarde zijn voor de generaties na mij, en bijdragen aan hun toerusting om dat zelf ook weer te zijn. Ruim baan voor ieder kind!